اعزام طلاب به خارج و پیامدهای آن2
21 بازدید
نحوه تهیه : گروهی
محل انتشار : معرفت ) زمستان 1372 - شماره 7 )(9 صفحه - از 67 تا 75)
تعداد شرکت کننده : 0

اشاره؛

اعزام دانشجوی طلبه،از سوی حوزه علمیه قم به خارج از کشور، که به همّت بنیاد فرهنگی باقرالعلوم علیه‏السلام صورت گرفت،اولین تجربه در این زمینه‏است که دومین سال خود راپشت سرمی‏گذارد.ازاین رو خدمت تنی چنداز دانشجویان طلبه اعزامی به کانادا رسیدیم تا در زمینه اعزام و پیامدهای آن نظراتشان راجویا شده وگزارشی راتقدیم خوانندگان گرامی نماییم.دراین شماره دوّمین قسمت‏این‏گزارش راعرضه می‏داریم.

معرفت: آیا هدف از اعزام طلبه به خارج به نظر شما صرفاً در بُعد علمی خلاصه می‏شود یا اینکه جنبه‏ها و ابعاد دیگری نیز وجود دارد؟

حجت‏الاسلام علی مصباح: البته هدف اصلی از اعزام، همان بُعد علمی است ولی هدف دراین امر خلاصه نمی‏شود؛ حوزه به عنوان یک مرکز معتبر علمی در جهان باید از آراء دیگران مطلع باشد و بداند که دیگران در جهان چگونه فکر می‏کنند و راجع به چه موضوعاتی بیشتر بحث می‏کنند و چه آرایی در زمینه‏های مختلف علوم انسانی دارند و چگونه آن را دنبال می‏کنند تا بتوانند به نتیجه برسند. گذشته ازآشنایی، حوزه در دو بُعد مسؤولیت دارد: ابتدا این‏که خود مولّد دانش و فرهنگ در زمینه‏های مربوطه باشد،زمینه‏هایی‏که مبتنی‏براصول جهان ـ شناختی وانسان شناختی است. و دیگری، پاسخگویی به مشکلات و شبهاتی است که در رابطه با اسلام و مسائل اسلامی مطرح می‏شود. حوزه باید به جایی برسد که بنا به فرمایش حضرت امام ـ قدس سره‏ـ، بتواند با پیش‏بینی آینده، خوراک فکری و فرهنگی برای جامعه تهیه نماید نه این‏که همیشه منتظر بماند تا شبهه‏ای مطرح شود و مشکلی پیش آید آنگاه به فکر چاره‏جویی بیافتد.

برای شناساندن‏اسلام‏به دیگران وتبلیغ آن‏نیزلازم‏است حوزه با مراکز علمی، فرهنگی دنیا آشنا شده وباآنان‏ارتباط مستقیم داشته وباتبادل علمی،استاد،دانشجو،منابع علمی، تحقیقی، کتاب، مجله،نوار...نقایص خود را رفع نماید و بتواند با متدهای جدید وشیوه‏های مناسب به تبیین‏اسلام واحکام مترقی آن

بپردازد.یکی‏ازراههای نیل‏به‏این هدف آن‏است‏که عده‏ای از طلاب در محیطهای فرهنگی خارج وارد شوند تاازاین امکانات بهره‏مند شوند.پس تبادل فرهنگی می‏توانداز اهداف بسیار مهم باشد.

از دیگر اهداف، آشنایی طلاب جوان با زبان آنهاست. منظور از زبان دو چیز است؛ یکی همین زبان تکلم است. یعنی این‏که ما عده‏ای از طلاب که مسلط بر صحبت کردن و نوشتن به زبان خارجی و فهمیدن درست متون خارجی و... باشند، تربیت کنیم تا بتوانند مستقیماً از متون خارجی استفاده نمایند و از آخرین یافته‏های آنان مطلع شوند. و جدیدترین دستاوردهای حوزه را به زبان آنها منتشر سازند.

امروزه در جهان به خصوص پس ازپیروزی انقلاب که توجه زیادی به اسلام جلب شده، کنفرانسهای متعددی به زبانهای مختلف در کشورهای مختلف گذاشته می‏شود، منتهی ما نمی‏توانیم درست از این شرایط که بوجود می‏آید استفاده کنیم. یا به زبان آنان مسلط نیستیم یا اساتیدی که اسلام شناس واقعی باشند کم داریم؛ اساتیدی که از بُعد علمی قوی بوده و بر زبان نیز مسلط باشند تا بتوانند جوانب مختلف اسلام را با زبان خود آنان به بیان ساده بیان کنند، بسیار اندک‏اند. از راههای نافذ انتقال اندیشه به‏اندیشمندان جهان، نوشتن مقاله در مجلات بین‏المللی به زبان خود آنهاست. این یک بُعد زبان است.

بُعد دیگر زبان، زبان محاوره است. یعنی اینکه چگونه باید با آنها سخن گفت. ممکن است فردی‏انگلیسی بلد باشد ولی فقط آن اندیشه‏های خود را به همان صورتی که به فارسی حرف می‏زند، همانطور به انگلیسی ترجمه کند، این کافی نیست. تفاوتهایی که بین فرهنگها و ارزشهای حاکم در جوامع مختلف وجود دارد، گاهی موجب سوء تفاهم می‏شود. به نظر من نقصی که الان در تبلیغات خارجی ما وجود دارد، در همین مسأله نهفته است که اگرما مجله عربی یا انگلیسی یا فرانسوی چاپ می‏کنیم، معمولاً مقالات فارسی را به یکی از این زبانها ترجمه می‏کنیم؛ این کافی نیست. و گاهی هم نتیجه معکوس می‏دهد. بعضی از ... ادامه در لینک

آدرس اینترنتی